“Mijn naam is Cornelis van Loon. Ik ben toxicoloog en werk nu zo’n vijf jaar als adviseur bij Oostkracht10.” Cornelis vertelt rustig. Dat past ook wel bij zijn werk: nuchter kijken naar risico’s die voor anderen misschien spannend klinken. “Ik houd me bezig met risicobeoordelingen voor gevaarlijke stoffen. Denk aan een kwantitatieve risicoanalyse, een QRA, of een milieurisicoanalyse, een MRA. Dat gaat vaak over acute risico’s. Daarnaast geef ik advies over zeer zorgwekkende stoffen die niet acuut risicovol zijn, maar na langdurige blootstelling ernstige ziektes kunnen veroorzaken.”
Een groot deel van zijn werk gaat tegenwoordig over de energietransitie. “Bij QRA’s zie je nu een verschuiving richting waterstof. We willen minder fijnstof, minder CO₂, dus waterstof komt overal in beeld. Maar het staat echt nog in de kinderschoenen. Hoe ga je dat werkbaar maken?
Hij geeft een voorbeeld over een tankstation waarvoor Oostkracht10 werd ingevlogen. “Bij een waterstoftankstation kijken we: hoe ziet het huidige station eruit, hoe wordt waterstof aangeleverd, opgeslagen, afgeleverd? Personenauto’s en vrachtwagens tanken op 350 of 700 bar. Dat zijn bizarre drukken. Als zo’n drukvat faalt, krijg je een fakkelbrand van zo’n tien meter hoog.”
“Dan overleg je met mensen van de omgevingsdienst, de brandweer vanuit de veiligheidsregio en met de initiatiefnemer. Wat gaan we doen om de risico’s voor de omgeving tot een minimum te beperken? Want ja, de risico’s voor de omgeving zijn een nadeel. Maar deze beperken we zoveel mogelijk, waardoor het acceptabel wordt. Naar mijn mening weegt het niet op tegen het grotere voordeel dat de energietransitie kan brengen.”
“Het nadeel met gevaarlijke stoffen: ze hebben nut en noodzaak, maar als het ongecontroleerd vrijkomt, heb je meteen een probleem.” Cornelis ziet hoe discussies over risico’s soms de nuance missen. “Bijvoorbeeld bij treinen met gevaarlijke stoffen. Mensen roepen dan: ‘Daar moeten we onmiddellijk vanaf.’ Toch willen diezelfde mensen wel shampoo kopen, maar niet de treinen met gevaarlijke stoffen die nodig zijn voor die shampoo. Veiligheid is niet hetzelfde als nul risico. Het gaat over een aanvaardbaar risico.”
“Wat mijn werk zo leuk maakt? Je kijkt in de keuken van veel bedrijven. Laatst was ik bij een pluimveeslachterij. Een ander moment bij een chemisch bedrijf dat recepten maakt en afvult. Die afwisseling maakt het leuk.” Toch blijft Cornelis het liefst wat langer bij een bedrijf. “Ik vond het heel leuk toen ik langere tijd in een organisatie zat, tijdens een detachering bij een omgevingsdienst en later ook een veiligheidsregio in de regio waar ik vandaan kom, Zuid-Holland Zuid. Dan kun je gevraagd en ongevraagd adviseren. Ik herinner me een renovatie van een brug onder de A12 bij Westervoort. Dan zit je met de omgevingsdienst en veiligheidsregio om tafel en moet je uitleggen wanneer risico’s acceptabel zijn. Je krijgt weerstand en moet kijken: waar zit het pijnpunt en wat kunnen we doen? Dat is leuk.”
Wat Oostkracht10 uniek maakt? “We bouwen echt een relatie op met de klant. We kijken wat echt werkt als oplossing. En als wij iets niet kunnen, zeggen we dat eerlijk. Misschien kan iemand uit ons netwerk het wel. Dus een extra stap zetten voor de klant, ook als we er niet direct beter van worden. En gewoon doen wat we zeggen. Een beetje een no-nonsense aanpak. Nuchterheid uit het oosten. Niet hoog van de toren blazen. Gewoon ons ding doen. Dat past ons goed. Mij ook.”
Cornelis werkt graag bij Oostkracht10. “Van werken aan projecten, tot meedenken wat beter kan binnen onze eigen organisatie. Het samenwerken met collega’s is leuk en ik geef graag trainingen. Ik geef veel trainingen aan omgevingsdiensten. Kennis delen. Dat proberen we als Oostkracht10 te doen. Je krijgt een net iets andere interactie met mensen uit het werkveld. Dat maakt je uiteindelijk een betere adviseur.”
"*" geeft vereiste velden aan