Zes jaar geleden verhuisde Valentina met haar gezin van Italië naar Nederland. Inmiddels werkt ze bijna drie jaar bij Oostkracht10. “Ik ben scheikundige en werkte in Italië al als HSE-specialist (Health, Safety & Environment). Ik wist dus veel van gevaarlijke stoffen, en dat kwam hier goed van pas. Natuurlijk vroegen mensen in het begin: ‘Kun jij dit werk wel doen in Nederland?’ Maar alle wetten komen uit Europese richtlijnen. Het kader is hetzelfde, alleen de cultuur verschilt. Juist dat maakt het interessant.”
Bij Oostkracht10 werkt Valentina onder andere mee aan ARIE-trajecten. “ARIE is een typisch Nederlandse wet, die valt onder de Arbowet. Het betekent Aanvullende Risico-Inventarisatie en Evaluatie. Bedrijven die met gevaarlijke stoffen werken, moeten een veiligheidsbeheerssysteem hebben om zware ongevallen te voorkomen. ARIE kijkt naar binnen, naar de medewerkers en dus niet naar de omgeving.”
Een ander deel van haar werk draait om de Seveso-richtlijn. “Die is Europees en gaat ook over bedrijven die werken met gevaarlijke stoffen. Seveso kijkt niet alleen naar binnen, maar ook naar buiten. Dus naar milieu en omgeving.” De oorsprong van Seveso ligt in Valentina’s thuisland. “In 1976 was er een chemische ramp in het plaatsje Seveso. Een fabriek produceerde een giftige wolk met dioxine, die over de omgeving trok. Kinderen kregen huidproblemen en mensen werden ernstig ziek. Dat was het begin van Europese regelgeving over veiligheid met gevaarlijke stoffen. Alle lessen van dat incident zijn later in de Seveso-richtlijn verwerkt.”
Hoe ziet een ARIE- of Seveso-traject eruit? “Meestal beginnen we met een quickscan. We kijken samen met het bedrijf wat al op orde is en wat nog niet. Daarna maken we een plan van aanpak. In theorie moet dan alles gebeuren, maar wij denken praktisch mee. Wat is nu belangrijk? Wat kan later? Bedrijven zeggen vaak: ‘Moet dit allemaal tegelijk?’ En dan zeg ik: in theorie wel, maar we doen het stap voor stap. Ik voeg daaraan toe dat ik niet de wet heb geschreven,” lacht ze.
Wat Valentina drijft, is haar ervaring uit de industrie. “Ik kom zelf uit dat werkveld. Vijftien jaar heb ik aan de andere kant gezeten. Daardoor weet ik hoe een fabriek werkt. Ik stel geen theoretische oplossingen voor. Toen ik aan de andere kant zat, dacht ik ook weleens: ‘Ja hallo, hiervoor had ik geen adviseur nodig.’ Dus ik wil iets doen wat echt helpt. Samen met de mensen van het bedrijf naar het proces kijken, analyseren en verbeteren. Dat vind ik het leukste.”
Wat er uiteindelijk uit zo’n traject komt, is een compleet veiligheidsbeheerssysteem. “Dat beschrijft hoe risico’s worden geïdentificeerd, hoe medewerkers worden opgeleid, hoe onderhoud en audits plaatsvinden. Enzovoort. Het doel is continue verbetering.”
Soms betekent dat dat bedrijven verder moeten kijken. “Je kunt processen optimaliseren, maar de echte verbetering begint bij het ontwerp: kunnen we het proces anders doen? Dat zijn de gesprekken die het verschil maken.”
Valentina werkt graag bij Oostkracht10. “Er is hier geen toxische werkomgeving,” zegt ze lachend. “Ik voel me bij Oostkracht10 eerst een persoon, daarna een medewerker. Er zijn korte lijnen, we schakelen snel en werken praktisch.” Er is veel ruimte om te leren. “Soms ben je niet de expert, maar leer je over een nieuw onderwerp door samenwerking met collega’s. Uiteindelijk word je expert in iets wat je eerder niet kende. Dat is het mooie van Oostkracht10: de samenwerking en de kans om jezelf telkens opnieuw uit te dagen.”
"*" geeft vereiste velden aan